„Kultura Liberalna” ukazuje się od 2009 r. dzięki zaangażowaniu dziesiątek osób i dobrej woli darczyńców. Bądź jednym z nich. Wesprzyj nas.
10 zł
20 zł
50 zł
100 zł
Inna
kwota
Z centrum widać najwięcej
  

Fot. Staboslaw. Źródło: Pixabay.com

Szanowni Państwo,

„Idę ich wszystkich wypieprzyć stamtąd na zbity łeb” – ostro zapowiadał w jednym z wywiadów udzielonych jeszcze przed wyborami Piotr Liroy-Marzec startujący z list ruchu Pawła Kukiza. Wydawać by się mogło, że mało było w historii III RP tak egzotycznych składów polskiego parlamentu, jak w obecnej kadencji.

Dla wielu szokiem były nie mocne słowa, lecz fakt, że Paweł Kukiz, muzyk bez doświadczenia politycznego czy środków, zyskał poparcie kilku milionów Polaków. To jednak w ostatnim 25-pięcioleciu nic nowego. Artyści od wielu lat biernie i czynnie angażują się w politykę. Przykładu błyskotliwej kariery politycznej o początkach w Hollywood dostarczył Ronald Reagan, a kilka dekad później również Arnold Schwarzenegger, który w latach 2003–2011 piastował stanowisko gubernatora w najludniejszym stanie USA, Kalifornii.

Także w polskim parlamencie nie brakowało gwiazd znanych z innych dziedzin życia, choć trzeba przyznać, że nad artystami – takimi jak senator Krzysztof Cugowski z Budki Suflera, poseł Janusz Rewiński czy Krzysztof Ibisz – zdecydowanie dominowali sportowcy. W ławach poselskich zasiadali lub zasiadają m.in. byli piłkarze: Roman Kosecki, Cezary Kucharski i Jan Tomaszewski, siatkarz Paweł Papke, bokserka Iwona Guzowska czy lekkoatleta Szymon Ziółkowski.

Przy całym uznaniu dla tych postaci, trudno uznać, by którakolwiek z nich zapisała się na trwałe w historii polskiej polityki – ich kariery przebiegały lub przebiegają po cichu i często tak też się kończą. Czy wybory z roku 2015 przyniosły pod tym względem zmianę?

Sukces Kukiza był zaskakujący nie ze względu na jego artystyczną karierę, ale na sposób, w jaki przekonywał do siebie Polaków – programowo odmawiając przygotowania programu i zapraszając do jednej partii przedstawicieli skrajnie różnych środowisk: od Ruchu Narodowego, przez byłych dysydentów odwołujących się do dziedzictwa „Solidarności”, aż po radykalnych liberałów gospodarczych. Wszystkich ich łączyła tylko wyrażana ogólnikowo złość i niezgoda na dalsze trwanie „systemu” oraz... poparcie dla Jednomandatowych Okręgów Wyborczych.

Analitycy przepowiadali szybki rozpad formacji Kukiz’15, ale 9 miesięcy po wyborach ruch nadal istnieje, mimo straty trzech posłów z Kornelem Morawieckim na czele oraz odejścia Roberta Winnickiego po tym, jak ujawniono nagranie, na którym Paweł Kukiz nieparlamentarnie wyraził swój negatywny stosunek do narodowców.

Klub przetrwał. Jednak wciąż niełatwo określić, co tak naprawdę – poza złością na polską rzeczywistość – spaja jego członków. W głosowaniach nad najważniejszymi ustawami bieżącej kadencji posłowie Pawła Kukiza głosują dowolnie. W czasie lutowego głosowania programu Rodzina 500+ 14 członków klubu zagłosowało „za”, 11 – „przeciw”, a 13 (w tym Paweł Kukiz) wstrzymało się od głosu. Dwóch w ogóle nie pojawiło się na sali. Podobnie było w przypadku ustawy antyterrorystycznej – 16 posłów było „za”, 9 – „przeciw”, 8 wstrzymało się od głosu, zaś 3 w ogóle nie wzięło udziału w głosowaniu.

„Problem wszystkich innych partii polega na tym, że one są mono. Nasze ugrupowanie jest kolorowe i naprawdę reprezentuje obywateli, każdy aspekt” – mówi poseł Piotr Liroy-Marzec w rozmowie z Łukaszem Pawłowskim. Raper od początku był jedną z gwiazd ugrupowania Pawła Kukiza – i to nie tylko ze względu na muzyczną przeszłość, ale i mocne oceny polskiej sceny politycznej.

W rozmowie z „Kulturą Liberalną” poseł próbuje niuansować sens dawnych słów: „Nie chodziło tylko o to, żeby wypieprzyć ludzi nie wiem… z kopa, tylko przełamać ten system”. To „przełamywanie” na razie niespecjalnie posłowi wychodzi, ponieważ – jak sam przyznaje – większość decyzji partia rządząca podejmuje bez oglądania się na sugestie opozycji. Mimo to Liroy-Marzec wyrósł na jednego z najaktywniejszych i najbardziej sumiennych posłów Kukiz’15. Konsekwentnie walczy o legalizację marihuany dla celów medycznych, głośno – i wbrew woli większości klubowej – wypowiada się przeciwko ustawie antyterrorystycznej, prowadzi konsultacje w regionie, zgłasza interpelacje (61) i jest obecny podczas zdecydowanej większości głosowań (93,73 proc.). Czy jednak cała ta aktywność przynosi konkretne owoce? Czy przykład Liroya-Marca jest dowodem na to, że ludzie znani z innych dziedzin życia mogą odnaleźć się w polskiej polityce?

Innego zdania jest Krzysztof Skiba, który w rozmowie z Julianem Kanią twierdzi, że „muzyk z legitymacją partyjną na czole, jak Paweł Kukiz, ostatecznie zawsze szkodzi sobie, bo politycy każdą znaną osobę wykorzystają do swoich celów”. Pytamy zatem, dlaczego sam Skiba od polityki nie stroni – występuje na manifestacjach KOD-u, pisze teksty wyśmiewające polityków rządu i regularnie występuje w telewizyjnych programach publicystycznych?

„Polska debata polityczna zmierza do punktu, w którym zabraknie ostrych słów i pozostanie nam się tylko bić. Staram się przedstawiać swoje racje na wesoło i bez nienawiści, żeby ta beczka prochu nie wybuchła”, przekonuje Skiba.

Jednak Jacek Jędrzejak, czyli kolega Skiby z zespołu, stwierdził niedawno, że inspiracją nowego albumu grupy był „poziom wk***nia” sytuacją polityczną.

Z jednej strony okazuje się więc, że obu polskich artystów, przynajmniej w tym jednym punkcie, wciąż więcej łączy niż dzieli. Z drugiej jednak strony stosunek do polityki, oparty na irytacji czy zniecierpliwieniu „wszystkim”, ukazuje swoje ograniczenie. Pozytywny program, który miałby zastąpić krytykowany stan rzeczy, pozostaje daleki od doprecyzowania.

 

Zapraszamy do lektury!

Redakcja „Kultury Liberalnej”


 

Stopka numeru:

Koncepcja Tematu Tygodnia: Redakcja.

Opracowanie: Łukasz Pawłowski, Julian Kania, Jakub Bodziony, Konrad Gałuszko.

Nr 392

(28/2016)
12.07.2016
Fot. Adrian Grycuk. Źródło: Wikimedia Commons

Z Piotrem Liroyem-Marcem rozmawia Łukasz Pawłowski

Dogadamy się nawet z diabłem

„Problem wszystkich innych partii polega na tym, że one są mono. Nasze ugrupowanie jest kolorowe i naprawdę reprezentuje obywateli, każdy aspekt” – poseł Kukiz’15 o swoich politycznych ambicjach, relacjach Kościoła z państwem i stosunku do uchodźców.

Fot. Zorro2212. Źródło: Wikimedia Commons.

Z Krzysztofem Skibą rozmawia Julian Kania

Rządy PiS-u są jak zapalenie płuc

„Rządy PiS-u są jak zapalenie płuc, trzeba je przetrzymać. Partia Kaczyńskiego walczy na wszystkich frontach: z rowerzystami, wegetarianami, nauczycielami, lekarzami, Rosją, Ameryką i Unią. Z drugiej strony daje wyborcom program Rodzina 500+. Jarosław Kaczyński jest doskonale wykształcony w dziedzinie «dziel i rządź».”

PATRZĄC
Fot. materiały prasowe Bomba Film

Klementyna Suchanow

Urok chaosu. Recenzja filmu „Kosmos” Andrzeja Żuławskiego

Proza Witolda Gombrowicza, niechętnego teatrowi miłośnika kina, miała dotychczas więcej szczęścia na deskach niż na ekranie. Ostatni film Andrzeja Żuławskiego ma szansę to zmienić, również dlatego że reżyser, mieszcząc w nim obsesje swoje i pisarza, nie zapomniał też o humorze.

Materiały prasowe Brooklyn Academy of Music

Sebastian Smoliński

BAMcinemaFest: American Psyche

BAMcinemaFest, festiwal amerykańskiego kina niezależnego organizowany przez Brooklyn Academy of Music, poświęcony był w tym roku prześwietlanej ze wszystkich stron amerykańskiej psyche, a szczególnie jej mrocznej warstwie, którą symbolizuje nieprzeparty pęd do posiadania – i używania – broni.

WIĘCEJ
CZYTAJĄC
Hunowie_Atylla_IKONKA

Paweł Majewski

Upadek? Na marginesie książki „Hunowie” Edwarda Arthura Thompsona

Hunowie przez setki lat straszyli na kartach kronik jako wcielenie sił destrukcji. Uważna lektura źródeł historycznych wskazuje jednak, że nie byli oni demonami. Mieli swoich kapłanów, pieśniarzy i rzemieślników. Tylko w oczach przerażonych Rzymian stanowili hordę dzikich.

WIĘCEJ
SMAKUJĄC
Ilu_1_Ikonka wpisu

Norbert Dudziński

Zielona Portugalia na lato

„Vinho Verde to świetny i zróżnicowany region. Codzienne butelki dają po prostu radość – wzmacniają pozytywne emocje związane ze słońcem, latem i piękną pogodą”.

WIĘCEJ
SŁYSZĄC
Słysząc ikona

Karol Aurewicz

Bo to był głos i tylko głos. Recenzja „Will” Julianny Barwick

Niektórzy muzycy całe życie grają jeden utwór wzorem Josepha Granda z „Dżumy”, który chciał napisać powieść, lecz poprawiał tylko w nieskończoność pierwsze zdanie. Julianna Barwick dotychczas należała do tego grona. Grand w końcu przełamał klątwę pierwszego zdania. Czy Barwick udała się ta sztuka?

WIĘCEJ

FELIETONY

[Feminizując] Podpisz projekt komitetu Ratujmy Kobiety!

[Polska] Trzy prawdy Morawieckiego

[Chiny] Chińskie dziś – polskie jutro

[Hiszpania] Rajoy – reaktywacja?

[Stany Zjednoczone] Kandydaci na zastępców