Czy Japonia naprawdę leży bliżej Polski niż Izrael?
Izrael leży w Azji, czy jednak inaczej niż Korea czy Japonia? W słowach Marka Matusiaka te dwa kraje są „częścią świata zachodniego” – a Izrael nie.
Izrael leży w Azji, czy jednak inaczej niż Korea czy Japonia? W słowach Marka Matusiaka te dwa kraje są „częścią świata zachodniego” – a Izrael nie.
Nagrodzony na zeszłorocznym festiwalu w Cannes „Monster” to wspaniały przykład kina empatii, którego Hirokazu Kore-eda jest mistrzem. To także – skrywający do końca wiele tajemnic – filmowy traktat o sztuce opowieści.
Króla potworów w wieku siedemdziesięciu lat zamiast emerytury spotkała kolejna młodość. Dopiero co przypomniał o sobie w japońskim powojennym dramacie, by niewiele później wystąpić w amerykańskim blockbusterze. Jak różni się podejście do Godzilli w obu kulturach?
Najnowszy film mistrza japońskiej animacji to imponujący pokaz wizualnych możliwości medium, a przy tym enigmatyczna i pełna symboli przypowieść o dojrzewaniu i radzeniu sobie z traumą.
O Japonii, dowcipach o Belgach, pływaniu w zbroi i o tym, dlaczego dobrze się bawimy, czytając słowniki.
Najnowszy film laureata Złotej Palmy to kolejna opowieść o więzach rodzinnych, które rodzą się bez względu na stopień pokrewieństwa. To także wyzwanie rzucone patriarchalnej wizji świata, która w Azji Wschodniej wciąż dominuje niemal każdą sferę życia.
Czarna komedia o pociągu pełnym zawodowych zabójców okazała się katalogiem straconych szans i niewykorzystanych pomysłów. Jedynym jasnym punktem pozostaje charyzmatyczna gra Brada Pitta.
Zainteresowanie kulturą Japonii nie słabnie w Polsce od lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Zwłaszcza młodzi masowo czytają mangi, oglądają anime, chętnie sięgają po opowieści o yokai, mitycznych stworach, przybierającym między innymi postać kotów. Właśnie kotom oraz ich tajemniczemu wizerunkowi w japońskim folklorze poświęcony jest zbiór opowiadań „Miasto kotów”.
Ideą przyświecającą nowemu przekładowi haiku było – jak się wolno domyślać, patrząc na szlachetną biel kolejnych kartek – pozostawienie czytających sam na sam z poezją, bez jakichkolwiek objaśnień. Skutki takiego podejścia są poważne.
Ekranizacja prozy Harukiego Murakamiego to przewrotna opowieść o przepracowaniu żałoby. Rolę kozetki psychoanalityka czy konfesjonału odegra tu jednak samochód.
Jak przybliżyć polskim odbiorcom sztukę japońskiej awangardy – chociażby legendarnej grupy Gutai? Czy o odbiorze dzieła sztuki może zadecydować sama aranżacja przestrzeni wystawy?
Wielka popularność Hello Kitty dowodzi, że zestawienie „kot i japońska kultura” jest najlepsze na świecie. Świadczy o tym też książka Joli Jaworskiej. Jest ona autorką zarówno tekstu, jak i ilustracji „Kocich ścieżek. Japonii”. W obu rolach sprawdziła się znakomicie.
Nigdy nie zrozumiesz kulturowych kodów Japonii, jeśli ograniczysz się do podziwiania jej najbardziej monumentalnych zabytków. Musisz pochylić się nad szczegółem: linią dachu, elementem stroju. Alex Kerr to wie i zaprasza nas w oryginalną i całkowicie autorską podróż po zaułkach Kioto.
Pandemia, wzrost potęgi Pekinu i powrót sprawy Tybetu na dyplomatyczne salony. Krzysztof Renik prezentuje autorskie podsumowanie minionego roku w Azji.
Co łączy powieściowy debiut Edmunda White’a „Zapominanie Eleny” z filmem „Pillow Book” Petera Greenewaya? Oba nawiązują do wyrafinowanego japońskiego piśmiennictwa epoki Heian. „Pamiętnik z Sarashiny” to kolejny polski przekład tej wysmakowanej literatury, tworzonej w czasach, kiedy w Europie władca mógł otrzymać przydomek „Mądry”, jeśli umiał się podpisać pod dokumentem spisanym przez swoich kancelistów.