Każdy z nas miał, i może jeszcze pamięta, własne podwórko, gdzie działy się rzeczy magiczne, podsycane przez wyobraźnię. W tej mikroprzestrzeni zachowało się wiele z nas. Wraca do niej Rafał Witek w swoich „Psotnicach podwórkowych”, portretując podwórko jako enklawę, miejsce zaczarowane zabawą, tętniące dziecięcym śmiechem i rozedrganym językiem dziecięcym.