Kultura Liberalna solidarnie z Ukrainą

Artykuły oznaczone tagiem:
"Sylwia Wachowska"

WACHOWSKA: Nora Audrey Tautou

Sylwia Wachowska Nora Audrey Tautou Potem był plakat. Bo bilety pojawiły się przez pomyłkę. Mały komputerowy psikus. W poszukiwaniu argumentów, że jednak nic nie dzieje się bez przyczyny natknęłam się na sympatycznie wyglądającego polarnego niedźwiedzia. Szeroki uśmiech obdartego ze skóry zwierzęcia w żaden sposób nie mógł w mojej wyobraźni dołączyć do Ibsenowskiej „Nory”, której miał […]

WACHOWSKA: Wino, kobiety i śpiew

Sylwia Wachowska Wino, kobiety i śpiew „Za pośrednictwem przyjaciela straciłem samochód, kilka butelek szlachetnego wina i honor golfisty. Latem zaprzyjaźnione wydawnictwo zdecydowało o słuszności nie wydawania ambitnej powieści z ironiczną nutą psychoanalizy. Mojej powieści”. Miles jest nauczycielem. Ten fakt przez lata uważał za nic nieznaczący incydent. „Jestem pisarzem” – mówił. Pinot noir Odmiana winorośli. Przez […]

WACHOWSKA: Mann w Skolimowie. „Jeszcze nie wieczór” Bławuta

Sylwia Wachowska Mann w Skolimowie (Tlen). Po wzruszeniu filmem Bławuta można spróbować ściśle oddzielać kolejne warstwy opowieści. Poklasyfikować poszczególne historie. Jak z układanki wyciągać fragmenty niedokończonych wątków. Spajać. Sklejać. Badać prawdopodobieństwo wydarzeń. Nieodmiennie jednak będzie powracał mannowski oddech, przypisany, skazanym na niepowodzenie, kuracyjnym peregrynacjom. I nie myślę wcale o rozbuchanej narracyjnie Czarodziejskiej górze, ale o […]

WACHOWSKA: Woda. Ziemia. Ogień. „Dydona i Eneasz” w Warszawie

Sylwia Wachowska Woda. Ziemia. Ogień. Osobliwie wyglądający tłum. Grzecznie ułożony w równych rzędach plastikowych krzeseł. Znacząco oczekujący na moment, by dać brawa. Namiętni staruszkowie niespodziewanie obarczeni cielesnością Sashy Waltz nieśmiało podążają tropem rozpanoszonych na ekranie jędrnych tancerzy. Oni, niezwykłe marionetki ożywiane głosem śpiewaków. Początek. Pośrodku sceny niemożliwie kanciasto przejrzyste akwarium, w nim ruchliwe Syreny. W […]

WACHOWSKA: Gra w klasy na Dzień Dziecka

Sylwia Wachowska Gra w klasy na Dzień Dziecka Regularna kratka odpływowa zdecydowanie pozbywa się prądu przynoszącego szaleństwo. Na drodze pojawiają się regularne bąble, bezwstydnie układające się w drwiące ze mnie wzory. Kąpiel trwa dalej. Jestem łakomy, ale walczę z ta słabością, jak pisze ulubiony poeta. To był dobrze pomyślany dzień. Odwiedzić zapomniane podwórka, zajrzeć pod […]

WACHOWSKA: Trzy małpki i Barcelona. „Vicky Cristina Barcelona” (II)

Sylwia Wachowska Trzy małpki i Barcelona Może po prostu niektórzy nie znoszą szczęśliwych zakończeń. Ot, i cała tajemnica. A może to krótkie egzotyczne spotkanie stało się nieuniknioną inspiracją. Stara buddyjska legenda opowiada historię trzech małp, symbolizujących odcięcie się od świata zewnętrznego. Gestami komunikują: „Nie widzę, nie słyszę, nie mówię”. Jedna zasłania oczy, druga uszy, trzecia […]

5 nocy. „Tatarak” (I)

Sylwia Wachowska 5 nocy Kiedy już wiesz, że przeżyłeś, włącz światło. Przebudzenie jest progiem. Oszukańczo niezobowiązującym zaproszeniem. Gwałtowną ucieczką od snu i powracającym natrętnie pytaniem. Czy są to przeciwieństwa – miłość i śmierć? Tracąc człowieka umieram z nim? Czy wkraczam w nieodkryty dotąd świat dwoistości. Tu i poza tym, co tu. Uparcie podążam za tym, […]

Rozszczepione podniebienie pokoleń

Sylwia Wachowska Rozszczepione podniebienie pokoleń Rzecz jednak miała się tak – i kobieta i mężczyzna wiedzieli o tym równie dobrze – że przyczyna tego niezrozumiałego zjawiska , z którym przyszło im się zmierzyć nie jest tylko natury cielesnej – że nie wypada go tylko tłumaczyć niezatrzymaną w porę taksówką czy rześkim bałtyckim powietrzem. Zjawisko owo […]

Śmierć Sardanapala, czyli Chopin à la Żuławski

Sylwia Wachowska Śmierć Sardanapala, czyli Chopin à la Żuławski pan i pani Pan o urodzie bezwstydnej smutnej kobiety. Pani ani młoda, ani piękna. A powietrze, nic szczególnego, jak to na wsi. Widoki, owszem, całkiem, taka przestrzeń, szeroka, raczej. PAN NIETUTEJSZY, WIĘC EGZALTACJA ODPADA 1. artystka / artysta Ona mówi wprost- nie stałeś się kobietą, ani ja […]

Amerykańskie seppuku kolibra

Sylwia Wachowska Amerykańskie seppuku kolibra Benjamin Button opierał się najchętniej na rzeczywistości. Może – od czasu do czasu – kusiła go krótka wycieczka w – nie do końca przychylne – obszary cudzej wyobraźni. Własnej, dla siebie, nie posiadał. Rozpięty pomiędzy doświadczaniem dziecka, a powierzchownością skarlałego starca, beznamiętnie poszukiwał w nieprzyjaznym ciele tożsamości. Łyk wina. Niestety, […]

Archetypy uwodzenia. Część I. Andrzej Wajda

Sylwia Wachowska Archetypy uwodzenia. Część I. Andrzej Wajda Synestezja. Zdawało jej się… Że tak. Niezręcznie gwałtowna cisza. Cięcie. Niezręcznie krążący dookoła stołu harmider. Oddech zakłopotania. Naprzeciwko pięć równoczesnych oddechów. I został tylko niespokojny półmrok znienacka kończonej kolacji. Jest od dawna oczekiwany gość. Mama popija herbatę. …od tej pory,… Powiedzmy to wprost. Pojawia się, dawno zapomniany, […]

„Popiełuszko. Wolność jest w nas” (II). Superbia, czyli pycha

Sylwia Wachowska „Popiełuszko. Wolność jest w nas” (II). Superbia, czyli pycha Początek! Nareszcie! Niespodziewana aktorska konfuzja. Następuje powoli. O dziwo, doświadczamy jej równocześnie. Aktorka i widz. Sąd. Jest nas troje. Ja postać. Ja moja matka. Ja Joanna Szczepkowska. Na chwilę rozproszona na części jedność. Kto jest bohaterem? Nie wie nikt. Reżyser też. Zlekceważona emocja, pomiędzy […]

O obrotach ciał

Sylwia Wachowska O obrotach ciał Nazywam się Harvey Milk. Nie jestem typem przywódcy. Na tej taśmie spróbuję zatrzymać wspomnienia. Mam świadomość, że teraz właśnie nagrywam testament. Scena w metrze. Prosty, klasyczny podryw – może na jedną noc, może na dłużej. Uwodzicielska determinacja dojrzałego mężczyzny i młody, świadomy swojej atrakcyjności chłopak. Cienka granica między śmiesznością a […]

Bo to nie jest film o miłości!

Sylwia Wachowska Bo to nie jest film o miłości! Na początek – nikomu niepotrzebna – zepsuta kamera przemysłowa Oczywiście, że służy. Nagrywa. Przypadkowe fragmenty. Czasami czarno – białe, czasami w kolorze. Nie wytropi złodzieja, nie nakryje zdradzających kochanków. Sprawia przyjemność. Zatrzymuje to, co niezatrzymywalne. Oszukuje. Jeremy (Jude Law) traktuje ją jak przyjaciela. Wybiera nagrane sytuacje, […]

Nosferatu. O uwodzeniu

Nosferatu, F. Murnau Nosferatu, W. Herzog O uwodzeniu „A jakiż oręż jest równie ostry, równie przenikliwy, równie szybki w akcji, a przez to prowadzący do rozczarowań, jak ludzki wzrok? (…) Nieopisany to moment – chwila trafienia. Przeciwnik czuje się zwyciężony, jest on pobity, ale w zupełni innym miejscu, niż mu się zdaje.” Dziennik uwodziciela, S. […]