Z centrum widać najwięcej
  • Read in English
  • Lesen Sie auf Deutsch
  • Lisez en français
  • читай на русском

 

 

Szanowni Państwo,

„Nie mówi po francusku, słabo po angielsku, świetnie po niemiecku – jako że pochodzi z regionu przygranicznego”. Czy oznacza to „bliskość z Berlinem, realizm wobec USA i uprzejmy dystans wobec Francji” – jak prorokuje „Le Monde”? A może umiejętność unoszenia się ponad kryzysem gospodarczym? – jak określa to w swojej analizie „The Guardian? Przyszłość pokaże.

Zastanawiające, że w komentarzach relatywnie niewiele uwagi poświęcono kondycji, w jakiej dotychczasowy przewodniczący Rady Europejskiej Herman Van Rompuy pozostawia UE. Tymczasem, w świetle rozbudzonych wobec Tuska oczekiwań, warto zadać pytanie: co kryzys na Ukrainie mówi nam o UE? Co wiemy dziś o Unii Europejskiej, tym przedziwnym gospodarczo-politycznym związku państw Starego Kontynentu? Czy nasze nadzieje, wiązane z Lewiatanem, tak poobijanym przez kryzys 2008 r. i kłopoty z masową emigracją, nie pochodzą z czasów obalania komunizmu?

Czas na odrobinę realizmu. Można bowiem powątpiewać, czy sobotni wybór Donalda Tuska na przewodniczącego Rady Europejskiej istotnie oznacza wyraźniejsze zajęcie przez Unię stanowiska wobec kryzysu ukraińskiego oraz imperialnych zapędów Władimira Putina. Europa dotychczas nie chciała ginąć za Donieck. Ba, w stolicach europejskich dokonano politycznej kalkulacji, które nie tyle świadczą o rosnącej roli państw dawnego bloku wschodniego, co o politycznej bezradności Zachodu. Zupełnie jakby wołano: „Niech ktoś z Europy Wschodniej szarpnie za cugle, bo my, Zachód, powątpiewamy w sens UE, mamy zmartwienia ekonomiczne na własnym podwórku, a wojna jest daleko”.

Nic zatem dziwnego, że Donald Tusk w sobotę studził zapędy tych, którzy chcieliby widzieć w jego wyborze przewodniczącego Rady Europejskiej zapowiedź natychmiastowej zmiany w stosunkach Bruksela–Moskwa. Stwierdził, że „stanowisko Unii Europejskiej w sprawie konfliktu ukraińskiego musi być odważne, ale nie radykalne”. Już jednak podczas poniedziałkowych uroczystości na Westerplatte zaskoczył zebranych, twierdząc że hasło „«nigdy więcej wojny» nie może być manifestem słabych i bezradnych”.

O formę, w jakiej znajduje się dziś UE, pytamy najbardziej błyskotliwych znawców problematyki Unii Europejskiej.

Wybitny analityk polityczny François Heisbourg mówi Jarosławowi Kuiszowi, że UE ani nie jest polityczną jednością, ani nie ma wspólnej strategii. Prowadzi to do szeregu błędów w postępowaniu wobec Kijowa i Moskwy. Nad działania militarne i wsparcie finansowe niepotrzebnie przedkłada się sankcje gospodarcze, mogące odbić się rykoszetem m.in. w Polsce.

A czy Wspólnota w ogóle mogłaby zachowywać się ambitniej? Jan Zielonka przekonuje, że uratowanie projektu europejskiego jest niemożliwe bez głębokiej reformy Unii. Zmiana nie może jednak polegać na prostym zacieśnieniu integracji. Kluczem do sukcesu jest uwzględnienie w procesie politycznym aktorów do tej pory pomijanych: organizacji pozarządowych czy wielkich metropolii.

Wyjście poza schemat stowarzyszenia państw narodowych będzie jednak trudne, tym bardziej, że niektóre z tych państw coraz śmielej lekceważą obowiązujące innych członków reguły. Najlepszym przykładem są oczywiście Węgry, ale zdaniem Jana-Wernera Müllera Viktor Orbán może stać się wzorem do naśladowania także dla innych liderów państw  Europy Środkowej. Jak przekonuje niemiecki politolog w rozmowie z Łukaszem Pawłowskim, w tej sytuacji Unia Europejska potrzebuje lepszego mechanizmu karania niesubordynowanych państw, a nawet ich całkowitego usuwania ze Wspólnoty.

Zapraszamy do lektury!

Redakcja

 


 

Stopka numeru:

 

Autor koncepcji numeru: Jarosław Kuisz.

Współpraca: Błażej Popławski, Joanna Kozłowska, Michał Matlak, Jakub Sypiański, Viktoriia Zhuhan.

Nr 295

(36/2014)
02.09.2014

Heisbourg_Autor_Ivan Bandura_Źródło_Flickr

François Heisbourg w rozmowie z Jarosławem Kuiszem

Robicie to, co do was należy

Unia ani nie jest polityczną jednością, ani nie ma wspólnej strategii. Prowadzi to do szeregu błędów w postępowaniu wobec Kijowa i Moskwy. Nad działania militarne i wsparcie finansowe niepotrzebnie przedkłada się sankcje gospodarcze, mogące odbić się rykoszetem m.in. na Polsce – twierdzi François Heisbourg, wybitny analityk polityczny.

Zielonka_Autor_Kacper Szulecki_1

Jan Zielonka w rozmowie z Jarosławem Kuiszem

Musimy się cofnąć do przodu

O patologiach funkcjonowania Unii Europejskiej oraz potrzebie wprowadzenia nowego modelu integracji mówi politolog, wykładowca Uniwersytetu Oksfordzkiego.

Muller_Autor_Aesthetics of Crisis_Źródło_Flickr

Jan-Werner Müller w rozmowie z Łukaszem Pawłowskim

Bezsilność Europejczyków

O zagrożeniach i wyzwaniach czekających w najbliższym czasie Unię Europejską opowiada niemiecki politolog, wykładowca Uniwersytetu Princeton.

queerowe_seriale_ikona_wpisu

Mateusz Góra

Niewygodne role. Queerowa tożsamość w serialach

Pewnym uproszczeniem jest uznanie za queerowe wszystkich seriali, w których obecne są postaci gejów czy lesbijek. Tymczasem „Bored to Death” czy „The Fall”, posługując się bohaterami heteroseksualnymi, równie dobrze podkreślają nieustanną płynność naszej tożsamości.

Beksinscy_IKONKA

Błażej Popławski

Jaki ojciec, taki syn. O książce Magdaleny Grzebałkowskiej „Beksińscy”

W tym roku mija 15 lat od samobójstwa Tomasza Beksińskiego. Przedawkował leki. W przyszłym roku minie dekada od tragicznej śmierci Zdzisława Beksińskiego. Fatum, przekleństwo rodu, materializacja koszmarów z dzieł malarskich? Bynajmniej! Odpowiedź przynosi znakomita książka Magdaleny Grzebałkowskiej.

Ikonka i ilustracja do Smakując

Maciej Spychał

[Smaki fotografii] Nie-sztuka?

Książki lub obrazy nierzadko tworzone są całymi latami. Moment, kiedy fotograf wciska guzik, trwa zaś ułamek sekundy. Czy sztuka może powstawać w tak krótkim czasie?

NAJNOWSZE ARTYKUŁY

Tusk bardziej potrzebny w Brukseli niż w Warszawie

Donald Tusk powiedział kiedyś, że chce być zapamiętany przez historię jako „fajny gość”. Po siedmiu latach zwycięstw wyborczych odchodzi ze stanowiska premiera na najwyższe stanowisko międzynarodowe, jakie kiedykolwiek sprawował Polak. „Fajny gość” został przez Hermana van Rompuy’a okrzyknięty mężem stanu, którego Europa potrzebuje w trudnych czasach.

Socjalne manewry Tuska w wojnie wyborczej z PiS

Na wakacjach była afera taśmowa i w zasadzie milczenie premiera. Powiedział, że aferę zbada, po czym zniknął z mediów. Wakacje się skończyły i mamy wielki powrót polityki. Premier przygotował mocne wizerunkowo otwarcie sezonu.

Manifest Porozumienia Ruchów Miejskich

Krytyków ruchów miejskich można podzielić na dwie grupy – radykalnych pesymistów, którzy twierdzą, że scena polityczna jest całkowicie zabetonowana, i radykalnych optymistów, którzy twierdzą, że dzięki unijnym dotacjom i tak już się coś poprawiło, więc lepiej nie psuć tego, co jest. Obie grupy łączy przekonanie, że lepiej jest siedzieć i nic nie robić. Ale analiza drogi, jaką przeszliśmy od 1990 roku pokazuje, że walka o to, co pozornie niemożliwe w polityce, skutecznie poszerza granice tego, co jest możliwe. A jeśli niektórych razi brak cynizmu w podejściu do polityki lokalnej? Cóż, nas aktywistów jednak bardziej razi cynizm.

WYDARZENIA KULTURY LIBERALNEJ

O szklanych sufitach i modernizacji

czwartek 18:00

Sztuka kobiet w Polsce po 1989 roku- sztuki wizualne

czwartek 18:00

Przemoc wobec kobiet, czyli jak daleko sięga państwo liberalne

czwartek 19:00