Z centrum widać najwięcej
  

KULTURA LIBERALNA > Felietony > SLD nie przekona...

SLD nie przekona młodych

Jakub Bodziony

SLD usilnie stara się odrzucić wizerunek partii postkomunistycznej starszego pokolenia – pokazuje się na Paradach Równości, w wyborach w Warszawie wystawia Andrzeja Rozenka, zapowiada progresywne rozwiązania socjalne. Mimo to Sojusz ma i będzie miał problem z młodymi wyborcami. Nie ze względu na PZPR-owski rodowód, bo to dla mojego pokolenia mniej istotne. Ale dlatego, że w nowych szatach jest po prostu niewiarygodny.

Nie zamierzam głosować na SLD. Spod progresywnego lakieru nowego Sojuszu raz po raz przeziera postkomunistyczna rdza. Komiczną tego ilustracją była niedawna reakcja Leszka Millera na publiczne słowa jego wnuczki, w których przyznała, że jest biseksualna. „Monika jest n o r m a l n ą [podkreślenie – JB], heteroseksualną kobietą”, odpowiedział, również publicznie, były premier i nestor Sojuszu.

Partii nie przysłużył się również ostatnio jej pierwotny kandydat na prezydenta Warszawy Andrzej Celiński, który z przytupem rozpoczął kampanię. W ciągu godziny nazwał swojego kontrkandydata „chu…m”, koleżance kazał „wyp…ać”, a potem dodał, że wcale nie chciał startować z list SLD, ale partia się uparła. Wszystkie te słowa padły za pośrednictwem mediów społecznościowych, a więc w jakimś sensie Celiński prowadził kampanię nowocześnie. Włodzimierz Czarzasty zareagował jednak natychmiast i już następnego dnia ogłosił Andrzeja Rozenka nowym kandydatem Sojuszu. „Mieliśmy kryzys. Jednodniowy. Już go zażegnaliśmy” – stwierdził szef SLD.

Ewidentne wpadki i dziury w nowej narracji SLD pokazują, że poparcie dla Włodzimierza Czarzastego nie jest zasługą geniuszu politycznego działaczy Sojuszu, ale nieudolności rządzących i pozostałych ugrupowań lewicowych.

Jakub Bodziony

SLD Plus?

Roszada w Warszawie to dobry ruch, choć trudno tu mówić o radykalnym odmłodzeniu partii. Rozenek w tym roku skończył 49 lat, a po raz pierwszy startował do parlamentu z list Sojuszu w roku…. 1993. Nie tylko o wiek jednak chodzi. W ostatnim czasie swoją pozycję w partii Rozenek budował, jeżdżąc po Polsce i protestując przeciwko tak zwanym ustawom dezubekizacyjnym, którymi PiS odebrało prawa do wyższych emerytur wielu funkcjonariuszom nie tylko SB, ale i dawnej milicji i obecnej policji. Cel dla niektórych może i szczytny, ale cementujący wizerunek SLD jako partii dla starszego pokolenia. Dlatego słowa przewodniczącego o błyskawicznym uporaniu się z kryzysem są jedynie po części prawdą, bo nierozwiązany pozostaje podstawowy problem SLD wśród młodego elektoratu – wiarygodność.

Jeśli Sojusz nadal będzie się stroił w szaty nowoczesnej socjaldemokracji, to wpadek w rodzaju wypowiedzi Millera czy Celińskiego będzie coraz więcej. Bo progresywny wizerunek Sojuszu wynika raczej z politycznego oportunizmu niż z realnej tożsamości partii i jest próbą wykorzystania politycznej słabości konkurencji – przede wszystkim partii Razem. Próbą jak na razie niespecjalnie udaną. To, że SLD ze swoim przekazem nie trafia do młodego elektoratu, pokazują statystyki, na które powołuje się sam Włodzimierz Czarzasty. Najmłodsza grupa 18–24 lata, stanowi zaledwie 8 procent wyborców Sojuszu, a elektorat w wieku 45+ to… 54 procent wyborczej bazy SLD.

Na majowej konferencji Sojuszu przewodniczący zapowiadał „walkę o elektorat utracony z naszej winy”. W tym celu partia ma przyjąć kurs skupiający się tradycyjnie na sprawach socjalnych (zwiększenie nakładów na służbę zdrowia, opieka nad osobami starszymi i niepełnosprawnymi, zrównanie najskromniejszych emerytur i rent do poziomu najniższej pensji) , a w sferze ideologicznej na walce z przywilejami Kościoła katolickiego. Klarowne stanowisko Sojusz zajmuje też w innych sprawach światopoglądowych: legalizacji związków partnerskich, prawie do przerywania ciąży czy dostępności in vitro. Pokrywa się na tym polu z Razem, ale odróżnia zdecydowanie od PO, która w żadnej z wymienionych kwestii nie potrafi zdecydować się, czy jest za, czy może przeciw. Do elektoratu PiS-u Czarzasty zwraca się z propozycją, powtarzając zarówno na partyjnej konferencji, jak i w wielu wywiadach: „Damy wam wszystko to, co daje wam PiS i nie zabierzemy tego, co PiS wam zabiera”.

Może tym Razem?

Co w tej sytuacji powinni zrobić młodzi wyborcy szukający na scenie politycznej lewicowej oferty? Partia Razem – wciąż najpoważniejsza alternatywa dla SLD – konsekwentnie szoruje po sondażowym dnie, a jej siła mierzona jest raczej zasięgami memów w mediach społecznościowych niż sondażowymi punktami. Ugrupowanie Adriana Zandberga uzurpuje sobie wyłączne prawo do określenia się mianem prawdziwej lewicy i, chcąc zachować ideową czystość, odrzuca wszelkie propozycje współpracy ze strony Sojuszu. Jeszcze dwa lata temu ten ideowy puryzm mógł sprawiać pozytywne wrażenie i warto było przekonać się, czy nie będzie on politycznie opłacalny. Od wyborów minęło już jednak sporo czasu, a Razem nie zyskało nowego elektoratu, a jednocześnie straciło efekt świeżości.

Z kolei ewidentne wpadki i dziury w nowej narracji SLD pokazują, że poparcie dla klubu Włodzimierza Czarzastego nie jest zasługą geniuszu politycznego działaczy Sojuszu, ale nieudolności rządzących i pozostałych ugrupowań lewicowych. Potwierdza to fakt, że wyciszenie antykomunistycznej retoryki rządu, zatrzymało wzrostowy trend SLD w sondażach. Czarzasty doszedł do ściany i jeśli jego ambicje polityczne wykraczają poza przekroczenie progu wyborczego, to musi otworzyć się na zdroworozsądkową współpracę z Zandbergiem.

Młodzi nie pójdą za Czarzastym, bo mu nie uwierzą, a Razem nie przekona do siebie lewicowych wyborców starszego pokolenia. Jeśli oba ugrupowania nie ocieplą relacji, to lewicowego wyborcę czeka tylko więcej szlachetnych przegranych.

Jakub Bodziony

SLD wykazuje polityczną zręczność i pragmatyzm, czego dowodzi błyskawiczne wycofanie poparcia dla Celińskiego, ale sprawna partyjna machina nie zbuduje wiarygodnej tożsamości, którą wciąż mają działacze Razem. W tym miejscu widać platformę do współpracy pomiędzy oboma ugrupowaniami. SLD posiada struktury, finanse, polityczną zręczność i doświadczenie, Razem swoje braki w rzemiośle nadrabia tożsamością, wiarygodnością i świeżymi kadrami. Młodzi nie pójdą za Czarzastym, bo mu nie uwierzą, a Razem nie przekona do siebie lewicowych wyborców starszego pokolenia. Jeśli oba ugrupowania nie ocieplą relacji, to lewicowego wyborcę czeka tylko więcej szlachetnych przegranych.

*/ Ilustracja wykorzystana jako ikona wpisu: Wistula [CC BY-SA 3.0] Źródło: Wikimedia Commons

SKOMENTUJ

Nr 500

(32/2018)
8 sierpnia 2018

PRZECZYTAJ INNE Z TEGO NUMERU

PRZECZYTAJ INNE Z DZIAŁU

KOMENTARZE



WAŻNE TEMATY:

TEMATY TYGODNIA

drukuj